Religion

Bloggaren bak Christian Culture har svara på min kritikk, og i tillegg protestert mot at eg kallar han islamofob. For kva meiner eg eigentleg med det?

For å kunna fortelja den Store Forteljinga om Islamsk Vondsskap, er det ikkje berre naudsynt å tråla historiebøkene på jakt etter faktiske massakrar. Ein må også læra seg å oversjå det som ikkje passar inn.

Under gårsdagens ransakelse av leilighetene til de som mistenkes for planene om å sprenge transatlantiske passasjerfly i luften, fant man i følge Sky News såkalte ”matyrvideoer”, videoer som terroristene spiller inn før de pakker sakene sine og legger ut på tokt. Disse videoene har en tendens til å overleveres al-Jazeera av medhjelpere i etterkant av terrorangrep. Effekten for TV-seerne blir dermed at terroristene så å si snakker til dem fra de døde.

Det er nå to år siden filmen The Passion of the Christ ble satt opp på kinoer verden over. Filmen gjorde sitt ytterste for å spre påstanden om at Jesus var Guds sønn og døde på korset for dine synder – og at det var jødene som var skyld i hans død. Med andre ord: For hvert piskeslag Jesus mottok i filmen økte din gjeld til Gud – og din gjeld til Kirken. Denne tankegangen er ikke bare et filmatisk grep i The Passion of the Christ, men den gjennomsyrer en hvilken som helst fargeløs søndagsgudstjeneste i Den norske kirke.

Stundom er det underleg kva som forsvinn i mørkret. Spør du nokon kven Gandhi var, vil dei aller fleste gje deg eit svar. Seier du Ghaffar Khan, vil dei færraste ana kven du snakkar om.

For nokre dagar sidan utførte eg eit eksperiment. Det gjekk ut på å førestilla seg at mykje av det som vert sagt og skrive om muslimar i staden for vart sagt om jødar. Ein lesar skreiv - ikkje uventa: “Tipper vi fort hadde ropt om nazisme da”.

Lat oss tenkja oss at eit av Norges største forlag gav ut ei bok der det stod skrive: «Det gleder meg ikke å si at Troja brenner, at Europa har blitt en jødisk provins, en jødisk koloni». Lat oss tenkja oss at boka var full av historieforvridning og løgner og at jødar vart omtalt som «rotter» og jødedommen som «ein myrpøl». Korleis ville det sett ut?

Eg bur i Mechelen, ein liten by sør for Antwerpen. I nabolaget mitt ligg det to marokkanske kafear og fem marokkanske daglegvarehandlar. Den lokale kiosken er drive av ein pakistanar. Innanfor gangavstand finn eg også ei kebabsjappe drive av to karar med ein nederlandsk aksent som ikkje er særleg flamsk. Dei pratar klingande hollandsk. Nede i gata ligg ein tyrkisk daglegvarehandel, og går eg litt vidare finn eg eit bakeri som satsar på belgisk-marokkanske spesialitetar.

Lat oss reisa attende i tid. 30. september i fjor publiserte ei dansk regionavis tolv teikningar av profeten Muhammed. Ein av dei framstilte profeten med bombehovud, ein annan som ein ekstremist med sladd føre auga, ein vaskeekte tyrkarsabel i handa og to innpakka kvinner i bakgrunnen. Av naturlege grunnar var ikkje alle like begeistra, og sinte danske muslimar fekk etterkvart med seg ei rekkje arabiske land i protestane.

De siste ukene har ytringsfriheten vært viet stor oppmerksomhet i mediene, og i folks bevissthet. Mange vil hevde friheten til å ytre seg absolutt, og det også med en viss rett. Ingen, hvor skrudd deres holdninger måtte være, bør nektes muligheten til å gi uttrykk for nettopp de holdningene. Men en bør kunne forvente en viss ansvarlighet av de som er gitt mulighet til å formidle meninger in plenum, og redaktørene er en slik gruppe, av hvem man forventer en viss forutseenhet i forhold til egne utsagns konsekvenser.