Paradokset Irving

David Irving gjorde seg simpelthen skuldig i å seia meininga si. Ei motbydeleg meining? Javisst. Men jamvel David Irving sin nemesis, Deborah Lipstad, var nyleg ute og forsvarte Irving. - Dersom du hadde fortalt meg for nokre månadar sidan eg ein dag kom til å krevja David Irving lauslatt hadde eg kome til å kalla deg gal, sa Lipstadt til der Spiegel. Men så er det nettopp det ho gjer. - Eg er mot sensur, ingen tener på å kasta denne karen i fengsel.

- I Tyskland og Austerrike er det ei moralsk plikt å sloss mot den typen propaganda Irving leverer. Me har ikkje råd til den anglosaksiske luksusen når det gjeld ytringsfridomargumentet i denne samanhangen, seier Hajo Funke, ein tysk historikar, til BBC. - Det er ikkje det at eg ikkje skjønar argumentet, det berre høver seg ikkje for oss. Ikkje enno. Ikkje på ei lang tid.

Samstundes tek saka ei uventa vending. Irving ligg nede, og han sparkar… sine høgreekstreme fans: Eg nektar ikkje for holocaust. Eg har forandra meining. […] Ja, det var gasskammer. Millionar av jødar døydde, det er udiskutabelt. I kva grad det hjelper at han no seier dette kan diskuterast. Dei som trur holocaust er ei myte trur det framleis. Når eg kikka innom eit nederlandsk-flamsk naziforum på nettet vart det ikkje lemna særleg tvil. Saka om at Irving skal ha endra oppfatning er “ytterst tvilsam”, dette er “noko han er tvunge til”, dette er “løgner”.

Snauskaller som bankar opp innvandrarar og kastar brannbomber mot asylmottak har vondt for å vinna mykje sympati. Det er betre å satsa på mytologisering av det tyske, det flamske, det nordiske eller jamvel det europeiske. Når denne mytologiseringa kan kombinerast med ei martyrrolle trvist dei moderne nazistane. Og det er ikkje vanskeleg å spela på martyrrolla når ytringsfridomen stoggar med holocaust. Det er nemleg lite overraskande med dommen mot Irving. Den føyer seg inn i ei rekkja domar mot holocaustrevisjonistar dei siste åra. Utanfor Belgia og revisjonistkrinsar har truleg dei færraste høyrd om Siegfried Verbeke, mannen bak forlaget og nettsida Vrij Historisch Onderzoek. Verbeke har vorte dømd ei rekkje gongar for synspunkta sine. I 2001 fekk han også den belgiske kulturministeren på nakken. Bert Anciaux krevde at verk av Verbeke vart fjerna frå hyllene i belgiske bibliotek.

I si tid var forresten Verbeke medlem av Vlaams Blok, og hans gamle kumpan og revisjonistkollega Roeland Raes fann seg også ein politisk heim der. Det burde kanskje vera eit paradoks for dei blant norske innvandringskritikarar som har stira seg blind på Filip Dewinter sin skepsis ovanfor islam. Vegen er ikkje alltid så lang frå jødehat til islamofobi.

Eit anna paradoks er det at lovgjevinga mot holocaustnekting også har drive nokre velkjende revisjonistar til å søkja støtte i eit land der også presidenten er holocaustrevisjonist, Iran. Og som Dina Porat ved Universitetet i Tel Aviv er inne på i ein artikkel i Bitter Lemons kan det vera dei kan gjera større skade derfrå:

I would suggest, though I naturally cannot prove it, that the Swiss Jurgen Graf, the Austrian Wolfgang Froelich and the German Horst Mahler, who are either residing in Tehran or visit there frequently, are the moving spirits behind the Iranian campaign. They, and others who have good contacts there such as the French Roger Garaudy, who converted to Islam and is considered a hero in the Arab world, or the Americans Mark Weber and Bradley Smith, are the “scholars” behind the upcoming conference and caricatures contest.

Der kan dei snakka seg varme om det hyklerske Europa. Og medan politiet jaktar på forbodne bøker i bakgrunnen kan det jamvel vera dei har eit poeng.

Opprinnelig publisert 21.02.2006